De kop is eraf, en het midden gedeelte ook bijna

De kop is eraf! Het begin van een 23 daagse reis: Best of the West, en op de camping in je rechterhand een mes. Ditmaal een directe vlucht naar San Francisco i.p.v. overstappen in Austin, Texas. Ik moet direct mijn complimenten geven aan de KLM. Ik was wat ziekjes dat vliegtuig ingestapt en tijdens de vlucht ging het alleen maar slechter. Super geholpen door de bemanning en alles wat ik nodig had kon ik vragen.
De douane is trouwens heel vriendelijk en relaxt hier. Daar kunnen ze op Schiphol nog wat van leren. Geen moment een gestresst moment gehad. Na het scannen van mijn vingers komen wat vragen over je werk. Toen ik zei dat ik op een golfbaan werkte kreeg in de rwactie dat Pebble Beach niet te ver weg was. En een fijne vakantie nog. Kijk, dat is nog eens een leuk welkom.

Na wat opfrissen kom ik erachter dat ik een hotelkamer voor mezelf had. Een dikke vette meevaller natuurlijk. Wat gegeten en daarna wat dingetjes gekocht.
1e indruk van de groep is positief. Ik zie daar eigenlijk geen problemen in. Ik zal later een groepsintroductie doen, dan krijgen jullie een beeld van de groep.

Het ontbijt was goed met voldoende keuze, iets wat zich hopelijk gaat doorzetten. We rijden net via de Bay Bridge San Francisco uit en toen kwam opeens in me op dat ik toch wel erg bevoorrecht ben dat ik de mogelijkheden heb om de halve wereld over te kunnen reizen. Het enige wat ik hoef te doen is een visum aanvragen en ik kom binnen. Verder vooral genieten van San Francisco en de uitzichten.

5 minuten later (terwijl ik dit schrijf) gaan er echter zowat 13 menselijke stuiterballen door het busje heen. By the gods deze weg is slecht! Zelfs in België zijn de wegen beter. En aangezien ik helemaal achterin zit stuiter ik nog extra hard. Later wrden de wegen gelukkig zoals ik ze herinner: prima.

Nu op weg naar Yosemite National Park, uitgesproken als Jo-se-me-tie. Ik hoop dat het de komende dagen warm wordt, dan kan die ziekte er lekker uitgebrand worden. Aangezien Death Valley en Las Vegas na Yosemite komen denk ik dat dat me wel gaat lukken.

En de Amerikan zijn ook af en toe zo heerlijk snugger en bijdehand. Er komt net een informatie boekje over Yosemite langs. Er lopen puma's rond in het park en ik citeer: 'In case of an attack, fight back'.

Het gedeelte hieronder typ ik later. 'Elke camping in de VS heeft wifi'. Deze toevallig net niet. Moet dus mijn momenten goed timen.
Vandaag rondgefiets en gelopen in Yosemite. Jongens wat is het daa:r mooi. Ik heb bijna om de 25 meter een foto willen maken. Dus daar komen die eindeloze landschapsfoto's weer! Op de terugweg was de gids echter aan het kloten achter het stuur, het resultaat is dat we zowat tegen een rotswand aanreden. Daar is later over gesproken en tot nu toe is het rijden een stuk relaxter.

Dag 2 in Yosemite was ook sprectaculair. Nu met de van over het hoge gedeelte (3,5-4km hoog), en dat gaf fantastische fotomomomenten. Vanwege de hoogte was het wel af en toe frisjes, maar aangezien we nog bij een meer met strand hebben gelegen moet ik daar ook maar niet te hard over klagen!
Grappige verhaal over dat meer is dat het vernoemd is naar een Indianenhoofd. Hij had een belangrijke slag verloren, en hij leefde nog. Geen probleem, we vernoemen het meer naar je. Enige nadeel is dat als er bij de Indianen iemand overleed je die naam niet mocht gebruiken, dat bracht ongeluk voor de overledende.

Het bovenste gedeelte was ook het gedeelte waar Sequoia (Se-ko-ja) bomen groeien. Alles in de VS moet groot zijn, en de bomen dus ook! Er zijn Sequoisa's die zijn uitgehold en waar nu een 2 baans weg doorheen loopt. Ik liep door een kleinere heen, maar ze blijven machtig indrukwekkend.

Via Yosemite uiteindelijk in Bishop terecht gekomen. Het is nu een moderner stadje, maar beeld je een stadje uit een Western in en dan weet je hoe het er 100 jaar geleden uitzag. Saloon, bank, jail en de sheriff, alles was er.
De camping lag direct naast de golfbaan, en het verbaast me dat er geen verdwaalde ballen in mijn tent lagen. Voor 7 minuten douchen moest 2 dollar betaald worden, fucking afzetters.

Vroeg uit Bishop vertrekken, maar eerst stoppen bij Erik Schat's Dutch Bakery. Hadden ze niet eens krentenbollen! Toch wel het ultieme Nederlandse broodje. Wel erg lekker brood verder hoor.
Genoeg drinken inslaan, later die dag hadden we namelijk een afspraak met Magere Hein: Death Valley. Het was vandaag de koudste dag die de gidsen hadden meegemaakt, een schamele 41 graden celsius. Ik zeg gidsen, we kwamen namelijk nog een andere groep tegen.

Ik heb het 2 jaar geleden gezegd en ik ga het nu weer zeggen, een woestijn is de meest rustgevende en spirituele plek waar ik ben geweest. Er is een enorm gevoel van rust en acceptatie.
Deze woestijn is niet anders. Ontzettend mooi, en vooral ruig. 'In the desert ypu can't remember your name', dat isn waar en kan ik me voorstellen als je er weken op pad bent. Cactussen, rotsen, slangen, zoutvlaktes en coyotes, we hebben we het allemaal voorbij zien komen. Het hoogste punt in Noord-Amerika ( mount Whitney), gevold door het laagste punt in de VS (Bad Water). Als ik nog ergens een roadrunner zie dan is het setje compleet. Na Las Vegas hebben we nog een paar dagen woestijn, en kan er eerlijk gezegd niet op wachten.

Nu zijn we op weg naar Vegas, en ik ben erg benieuwd wat ik er van vind. Alles wat ik heb gelezen wijst erop dat ik het vreselijk ga vinden. Dat was echter ook het geval in New York en daar ben ik nogsteeds lyrisch over. Het is in ieder geval één groot gekkenhuis waar voor ieder wat wils is. Mocht er wat gebeuren, what happens in Vegas stays in Vegas!

Ik ben zelf nog helaas niet zo opgeknapt als ik gehoopt had. Ik blijf echter hopen dat de komende dagen in de woestijn het eruit gaan branden. Vegas ligt ook in de woestijn namelijk. Wel de zonnebrand blijven gebruiken, want ben al vrij bruin geworden. Verbranden is vrij simpel hier, dus goed opletten.

Zoals beloofd dan nu een groepsoverzichtje.
Amantine: een Belgische meid van 20, af en toe onverstaanbaar door dat accent en de selfie-queen van de groep. Ik zweer het je, die heeft evenveel selfies als ik normale foto's heb genomen.

Lineke: een meid uit Katwijk! Wtf man. Aardige meid, werkt in de kinderopvang en is ook nog een groot kind in haar hart.

Mandy: een meid uit Leiden, wtf momentje 2. Werkt in de Arena tijdens de wedstrijden van Ajax en loopt eigenlijk altijd met iets van voetbalkleding aan.

Jacques: een van de gangmakers van de groep. Hij doet me qua gedrag en humor denken aan een oud klasgenoot van de HU. Het zijn grappen/opmerkingen waar ik om kan lachen en vaak ook kan inhaken.

Pepijn: een man van in de 40. Ik heb niet veel nog meegekregen van hem. Ik weet wel dat het een aanpakker is en hij was ons aanspreekpunt tijdens het gesprek met de gids.

Jan en Ina: een echterpaar van 70. Doen nog actief mee met de outdoor activiteiten, al draaien ze vaak wel een iets korter programma.

Arjan: een ICT'er, en is al op meerdere plekken in de wereld geweest. Verder een heel erg aardige gozer. 'Precies' is echter wel zijn stopwoordje.

Ed: een man van in de 40. Vooral een relaxte vent op wie je kunt bouwen. Werkt in de metaalindustrie en heeft een schijthekel aamn de ARBO.

Ruud: een lange Limburger, met accent en al. En dat accent is er ook in het Engels. Jup, onverstaanbaar zonder cursus Limburgs dus.

Maarten en Roos: het 2e koppeltje van deze reis. Maarten heeft deze reis 20 jaar geleden al gedaan en wilde deze nogmaals doen vanwege het natuurschoon. Voor Roos is dit de 1e keer VS en kamperen. Ik vraag me echter af of ze hierna nog gaat kamperen. Het is een erg lieve meid, maar meer het type voor hotels.

Dan hebben we nog de ster van de reis: de gids. Dan is de naam, en dit is zijn 1e jaar als gids. Ik vind hem erg laks en nonchalant in zijn doen en laten. Het rijden is nu een stuk beter, maar de rest moet nog even bijgeschaaft worden in onze ogen. Het is een aardige gast, en hij had origineel deze trip niet moeten doen. Er was een vrouw die 5 dagren voor de reis haar schouder brak en dus niet kon gaan.
En we zijn die country en western muziek (west VS schlager liedjes) ondertussen aardig zat. Wat vinden wij het toch jammer dat er in de woestijn namelijks bereik is, en dus ook niet voor spotify.

All in all by far de beste groep waar ik ooit mee heb gereisd. De groep is heel gebalanceerd en er zitten geen uitschieters bij in persoonlijkheid. Waar mogelijk probreren we elkaar te helpen en ondersteunen, en dat zal alleen nog maar beter gaan naarmate de trip verder gaat.