Welcome to the jungle

Een Gun's and Roses concert begint altijd met 'You know where you are? You're in the jungle baby, you're gonna die!'
Die instelling werd ons ook een beetje aangepraat hier door onze gids. Ik zal hier maar eens uitleggen hoe dat avontuur is afgelopen.

Het begon op een vroege dinsdagochtend, hoe kan het ook anders. Alle tenten en spullen werden ingeladen in een flinke 4X4 truck. De belangrijkste uitrusting werd er een beetje tussenin gepropt, dat die uitrusting van menselijke aard was deed er niet zo toe. Die truck reed 2 uur door de bomen en de stoffigste paadjes om ineens bij een rivier aan te komen. Daar werden we uitgeladen en opgewacht door onze gidsen.

Alle spullen werden ingeladen in mokoro's, een traditionele boot door de stammen hier. Hier roeien ze niet mee, maar gebruiken ze een stok om de mokoro vooruit te trekken. Wij mochten niks doen behalve zitten en foto's nemen. Niet proberen te balanceren, dat doen de gidsen. Probeer je het wel dan val je namelijk in het water en mogelijk tussen de krokodillen en nijlpaarden.

Na een uurtje kwamen we aan op het kamp, een eilandje midden in de bush. Tenten opzetten, en uitleg gekregen over hoe de bush toilet werkt. Een bush toilet? Een gat in de grond voor degenen die dit nog niet hebben meegemaakt.
Overdag is het hier te heet om ook maar iets te doen. Activiteiten bij zonsopgang en vanaf 5 uur. Daartussen moesten we ons zelf maar vermaken.

Ik ben ondertussen een semi-pro in het 21'en, al snap ik zelf nog steeds niet hoe dat nou weer kan. Moeder en dochter deden ook mee, het woord 'kreng' heb ik toch meer dan één keer voorbij horen komen.

In de avond een bushwalk gedaan. Onder begeleiding van een gids in een klein groepje door de bush. Je gaat toch anders kijken naar je omgeving en er meer in op. Je staat er nog versteld van hoeveel dieren er in een kleine ruimte zijn. Op safari in een auto of te voet is toch een andere beleving.

In de avond kwam er echter probleem 1. Ik reageer blijkbaar slecht op de malariepillen en ik zit volledig aan de schijterij. En laten s'avonds nou net nijlpaarden en olifanten door het kamp heenlopen! Een absolute no-go om alleen naar de wc te gaan. Gelukkig ging het s'avonds al wat beter en kon ik probleemloos slapen. Maar van alle plekken waar je dit kunt hebben was dit echt wel de slechtste.

In de ochtend kreeg ik van iemand een zakje ORS/Norrit. Het hielp wel iets, maar het probleem bleef zich voordoen. Bij zonsopgang een bushwalk van 4 uur ingepland! Zonder ontbijt! Dat hebben we toch maar even veranderd in een bakje fruit. Bij ons liepen er gelukkig 2 gidsen mee en ik moest een uur voor het einde afhaken. Ben met de gids dwars door de bush terug gelopen in de snelste route naar het kamp. Voor de afsplitsing hadden we nog wel een gevaarlijke confrontatie met een kudde buffels die verkeerd had kunnen aflopen. Ik denk dat op de gidsen en ik na niet hebben beseft hoe gevaarlijk het is om op nog geen 50 meter van buffels te staan.

In de avond een mokoro tochtje naar de hippopool om daar nijlpaarden te zien met zonsondergang. Best mooi om te zien, sowieso de zonsondergang hier. Echt veilig voel je je echter niet in zo'n mokoro.

In de avond werd er door de gidsen gezongen en gedanst, de afsluiting was een spelletje. Dat spelletje is zowaar gewonnen door yours truly! Hoe ik dat voor elkaar heb gekregen is een klein beetje bushcraft, magie en vooruit denken.

Het spel was dat een gids 'Chief' was en ons aansprak met onze Afrikaanse dierennaam. De groep komt dan al snel uit op namen als Pumba, Elephant, Lion etc. En ik? Ik had een Bataleur, die weet niemand! Ik heb het 9 keer moeten herhalen, en daarna hadden ze pech vond ik maar.
Chief sprak je aan in je dierennaam, je moest reageren met 'Chief' en daarna de dierennaam van een groepsgenoot aangeven. Dat ging zo door en door. Was je te traag viel je af, en als je de naam noemde van iemand die af was moest je er ook uit. In 10 minuten tijd is mijn naam 1 keer genoemd, iedereen was Bataleur weer eens vergeten. Work smarter, not harder.

In de volgende ochtend nog een korte bushwalk, waarbij onze gidsen de tenten af zouden breken bij terugkomst. Wij hebben met handen in ons haar gekeken hoe ze dat deden. Volledig verkeerd! Dat bleek ook wel toen ik bij het opzetten van mijn tent terug op de camping een schorpioen op de tent had zitten. Dat scheelde niet veel of dat had pijn gedaan.

Uiteindelijk hebben we de jungle overleefd zonder kleerscheuren en kunnen we onze reis vervolgen naar Chobe en een camping vol met dieven.