De duinen in
Blijf op de hoogte en volg Casper
30 Oktober 2019 | Namibië, Swakopmund
Het zou zomaar iets van thuis kunnen zijn, maar dit zijn andere duinen. We zijn namelijk in een woestijn ipv een kustgebied.
Het begon met de rit naar naar de Deadvlei. Een vallei waar in één klap een grote hoeveelheid water doorheen is gekomen en alle vegetatie levend heeft begraven. Deze bomen zijn nu dood, maar staan er in een mooie staat bij. De contraxten zijn erg groot, en dat maakt het ook mooi om te zien. Het is maar goed dat we dit vroeg in de ochtend gedaan hebben: de temperatuur schoot al vrij snel omhoog.
Na de Deadvlei was de volgende stop Dune 45. Google dat maar eens, ik denk dat je de plaatjes ooit wel gezien hebt. 45 kilometer van de ingang van het park (vandaar de naam), en het is een zeer grote duin. Wij als groep die beklimmen, en het was een kuitenbijtertje. Zeer mul zand waarin je maar weg bleef zakken. Het uitzicht was echter alles waard.
Vanwege de temperatuur doen we vrij weinig in de middag. We werden bij een hotelletje afgezet zodat er wat wifi was, we het zwembad in konden en een drankje konden doen. Verbaasd het je als daar grote animo voor was?
De laatste activiteit was naar de Sesriem Canyon. Zo genoem omdat er zes touwen voor nodig waren om de emmer in het water te krijgen. Hij stond bij ons helaas droog, en ik denk dat dat wel iets van de charme weghaalt van de canyon. We konden er doorheen wandelen en voornamelijk stof happen.
De dag erna was zoals gebruikelijk een vroege start (ondertussen het vermelden al niet meer waard), en was de bestemming Swakopmund. Na Windhoek de grootste stad van Namibië en aan de kust gelegen. Daarvoor nog door Walvis Bay gereden om de flamingo's te bezoeken en daarna in 1 rechte lijn naar Swakopmund.
De Duitse invloed is hierr best merkbaar, en ik heb op genoeg menukaarten schnitzell en sauerrkraut voorbij zien komen. Ik heb het iets meer standaard gehouden voor mezelf, een lekker biefstukje.
Het stadje zelf is niet bijster interessant. Er zitten absoluut gezellige stukjes bij, maar de stad is bedoeld voor tochtjes de woestijn in. Skydiven, sandboarden etc. Dingen die ik met die schouder gewoon niet ga doen. Ik heb me dus op de stad gefocust, en een voorbereiding gemaakt voor de komende dagen.
Het programma voor de komende week zal hectisch zijn en op een hoog tempo verlopen.
Vandaag vertrekken we richting Twyfelfontijn, maar we kunnen er niet naartoe. De wegen zijn gesloten, dus blijkbaar wijken we uit naar een andere camping. Het heeft geen stroom (dus een koude douche gok ik) en zeker geen wifi.
De dagen erna zijn naar Etosha toe en in Etosha zelf. De safaribestemming van Namibië en ik zal daar een hele dag doorbrengen in een 4x4 om onder begeleiding de dieren te zien.
Na Etosha is het de grens over naar Botswana en Maun als bestemming. Als ik het goed heb is dat ongeveer 1000km, ik weet niet hoe we het gaan doen met een truck eerlijk gezegd, maar dat gaan we dus ook meemaken.
Ik verwacht pas in Maun weer internet te hebben, dus niet verbaasd zijn als er radiostilte is.
Het begon met de rit naar naar de Deadvlei. Een vallei waar in één klap een grote hoeveelheid water doorheen is gekomen en alle vegetatie levend heeft begraven. Deze bomen zijn nu dood, maar staan er in een mooie staat bij. De contraxten zijn erg groot, en dat maakt het ook mooi om te zien. Het is maar goed dat we dit vroeg in de ochtend gedaan hebben: de temperatuur schoot al vrij snel omhoog.
Na de Deadvlei was de volgende stop Dune 45. Google dat maar eens, ik denk dat je de plaatjes ooit wel gezien hebt. 45 kilometer van de ingang van het park (vandaar de naam), en het is een zeer grote duin. Wij als groep die beklimmen, en het was een kuitenbijtertje. Zeer mul zand waarin je maar weg bleef zakken. Het uitzicht was echter alles waard.
Vanwege de temperatuur doen we vrij weinig in de middag. We werden bij een hotelletje afgezet zodat er wat wifi was, we het zwembad in konden en een drankje konden doen. Verbaasd het je als daar grote animo voor was?
De laatste activiteit was naar de Sesriem Canyon. Zo genoem omdat er zes touwen voor nodig waren om de emmer in het water te krijgen. Hij stond bij ons helaas droog, en ik denk dat dat wel iets van de charme weghaalt van de canyon. We konden er doorheen wandelen en voornamelijk stof happen.
De dag erna was zoals gebruikelijk een vroege start (ondertussen het vermelden al niet meer waard), en was de bestemming Swakopmund. Na Windhoek de grootste stad van Namibië en aan de kust gelegen. Daarvoor nog door Walvis Bay gereden om de flamingo's te bezoeken en daarna in 1 rechte lijn naar Swakopmund.
De Duitse invloed is hierr best merkbaar, en ik heb op genoeg menukaarten schnitzell en sauerrkraut voorbij zien komen. Ik heb het iets meer standaard gehouden voor mezelf, een lekker biefstukje.
Het stadje zelf is niet bijster interessant. Er zitten absoluut gezellige stukjes bij, maar de stad is bedoeld voor tochtjes de woestijn in. Skydiven, sandboarden etc. Dingen die ik met die schouder gewoon niet ga doen. Ik heb me dus op de stad gefocust, en een voorbereiding gemaakt voor de komende dagen.
Het programma voor de komende week zal hectisch zijn en op een hoog tempo verlopen.
Vandaag vertrekken we richting Twyfelfontijn, maar we kunnen er niet naartoe. De wegen zijn gesloten, dus blijkbaar wijken we uit naar een andere camping. Het heeft geen stroom (dus een koude douche gok ik) en zeker geen wifi.
De dagen erna zijn naar Etosha toe en in Etosha zelf. De safaribestemming van Namibië en ik zal daar een hele dag doorbrengen in een 4x4 om onder begeleiding de dieren te zien.
Na Etosha is het de grens over naar Botswana en Maun als bestemming. Als ik het goed heb is dat ongeveer 1000km, ik weet niet hoe we het gaan doen met een truck eerlijk gezegd, maar dat gaan we dus ook meemaken.
Ik verwacht pas in Maun weer internet te hebben, dus niet verbaasd zijn als er radiostilte is.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
